Biesbosch weekend 2003

Het Rijn-weekend werd dit jaar vervangen door een herfstweekend in de Biesbosch.
Paul had het allemaal uitgekiend en de groep vertrok op vrijdagavond richting Hank.
Niet naar het haventje, daar dit niet meer in trek valt als startpunt, maar in het Jeppegat.
ook een goed gekende en gratis instapplaats. Zeker gekend bij de ijsberen die wel een door het ijs vertrekken op deze plaats. Met tien zouden wij bij nacht een plaatsje zoeken in het
“Gat van de turfzak”. Wanneer men op de club vertrok omstreeks 20.00 uur was er één ontbrekende. terwijl men de kajaks aan het laden was kreeg Paul een telefoontje van de tiende deelnemer. Hij was nog ergens op de ring rond Brussel en zou de groep wel achterna komen.
Ik was namelijk nog onderweg van een repatriëring en had een rit naar- en terug van Cavillion aan het bovenmeer van de verdon er op zitten (2400Km). Zo kwam het dat ik het vertrek van de groep miste. Doch niet getreurd. Ik had ook naar Toos gebeld en zij had mijn kajakgerief al klaar staan tegen dat ik thuis kwam. Zo kwam het dat ik anderhalf uur vanuit TKC vertrok naar Biesbosch waar ik omstreeks 23.00 uur in mijn kajak stapte. De nacht was pik donker en een nevelsliert hing over het water. Wanner ik mijn koplamp wilde gebruiken scheen dit tegen een muur van nevel. Zo moest ik op mijn kompas kijken om met een juiste koers het Steurgat over te steken naar het middelste gat van het zand. En dan maar de rechteroever opzoeken en volgen tot bij de afbakening juist voor de sloot van St Jan. na de afbakening direct terug naar de rechter over. Wanneer ik de eerste sloot invaarde bemerkte ik dat de bijna dicht was gegroeit met riet. Al vlug ontdekte ik dat ik een sloot te vroeg was ingevaren. Terug op het open water en honderd meter verder de Sloot van St jan in. Hier herkende ik terug de omgeving. Ook al was het moeilijk te uw positie juist te bepalen vond ik vlot het middelgat van de plomp waar ik rechtsaf draaide en daarna op de T-kruising links  Keesje Killeke binnen Ter hoogte van de Amaliahoeve linksaf en onmiddellijk rechts het gat van de Turfzak in. Ik deze kreek werd ik verrast door twee bevers die opschrikte toen deze vlak voor mijn kajak aan de oppervlakte kwamen. Met een hevige plons doken ze terug naar veiliger water.
Wanneer ik vertrok heb ik heel even getwijfeld of ik de groep wel zou vinden in deze diep duistere nacht. Ik was dan ook opgelucht wanneer ik omstreeks 01.00 s’nachts bekende stemgeluiden hoorde en, gans in mijn eentje, de groep terug vond op de gekend plaats. Verschillende onder ons hebben hier al meer gebivakkeerd. Mijn tentje opzetten deed ik niet meer. Enkel het grondzijl openleggen onder een loofboom de slaapzak ingedoken en ik sliep als een ronkende roos. Zaterdagmorgen was het water nog steeds met nevel bedekt wanneer wij vertrokken. Al vlug boorde de zon zich door de nevel en werd het een stralende dat. We vaarden nog lans het wrak en aan de rietplaat gingen we even aan wal voor een sanitaire stop. Bij het naderen van de rietplaat was het zicht noch beperkt tot 50 meter wegens de mist.
We hadden al bepaald dat we een koers van 300° moesten varen om in de Sloot van St Petrus in te varen. Doch tegen dat wij aan de rietplaat vertrokken had de zon haar kracht getoond en verdween de nevel als sneeuw voor de zon. Nadat we op Het Gat ven den Kleinen Hil kwamen vaarden wij tot bij het biesbosch museum. Hier beleefde we het educatieve van onze tocht. Wij lieten ons informeren over het ontstaan en de geschiedenis van de Biesbosch.
De moeite waard om te bezoeken deze permanente tentoonstelling en didactisch opgestelde uitstalramen. Aan de polder van Jantjes Plaat vonden we een strandje om aan te leggen en onze picknick te verorberen. na de middag peddelde we over Het Gat ven den Kleinen Hil tot aan de paardenkop om dan via het kooigat op het Gat van den binnennieuwensteek te komen.
late futenkuikens en groepen zwanen begeleidde ons naar de amer. De hekgolven van enkele duwbakken zagen we in de verte passeren. Via de amer vaarde we tot aan de kampeerplaats aan het Gat van de kerksloot. Reed vroeg konden we ons tentje opstellen . Om het heerlijke tochtje van die adg compleet te maken werd er gezwommen ik het heerlijk sop.
Voor het kampvuur werd hout verzameld en nadat ieder zich had gevoed werd bij het vallen van de duisternis het kampvuur ontstoken. Voor de geestelijk mens was ook gezorgd. Een karton wijn van colruit zelf Australische wijn en citroenjenever was voorzien. Na een gezellige avond rond het vuur zocht ieder zijn slaapplaats op. Er was een shelter geplaatst waar een trio ging slapen. maar wat bleek, tijdens de nacht verhuisde iemand naar de open lucht omdat de shelter geen geluidsgeïsoleerd compartimenten had en de het eikenhout dat werd doorgezaagd (gesnurkt) taai was. De nacht bracht verkwikking en houten koppen. dat bleek wanner smorgens moest opgebroken worden . Sommigen hadden moeite om het hoofd rechtop te houden. Het bontste en beetje. Zou de wijn teveel sulfiet bevat hebben of was er een beetje teveel gedronken???. de een al wat frisser dan de anderen vaarden we nog langs enkele gekende kreken en gingen wij de nieuwe uiterwaard Aakvlaai verkennen.
Het terrasje van het vernieuwd cafetaria van de jachthaven Hank lag heerlijk in de zon en de drank en spijzen waren heerlijk. Alleen de ober had geen zin om zijn job naar behoren uit te voeren en elk zijn afrekening aan te bieden. Misschien is dit het gevolg van de modernisering van het complex. Na nog een ommetje kwamen we terug bij onze auto’s .  Voor ieder van ons was weer een heerlijk kajakweekend gepasseerd. Voor Peter en Mia (die van de jenever), sinds kort lid van onze vereniging,die voor het eerst met ons meevaarden in hun Canadees kano was het een rijke en warme ervaring om met een gezellige groep op pad te zijn geweest.
Op vrijdag 3/10 na het verhaal te hebben gehoord stelde iemand voor om van deze tocht een klassieker te maken. Misschien het overwegen waard.

Biesbosch  12 september 2004 

Na verscheidene weken met Marc technieken te hebben ingeoefend en ook eens een afstandje gevaren tot aan de brug van de laguit was het zover. De beginners werden uitgenodigd om deel te nemen aan een volwaardige toertocht. De Biesbosch wordt de omgeving om te ervaren wat een langere afstand zoal doet met de schouder en nekspieren. Ik herinner mij nog, de eerste tochten waaraan ik deelnam, dat ik s’avonds thuis kwam en geen emmer water meer kon opheffen. Maar ook door het pijn gevoel in die nek en schouder zette mij er toe aan om mijn peddeltechniek te verzorgen. Wan hoe beter uw peddeltechniek des te meer rendement (minder slagen voor betere vooruitgang) ik had.
Ook al waren er geen RODE Kaarten meer ter beschikking. Op een wit velletje papier A4 konden de namen genoteerd worden van de kandidaten om de toertocht mee te doen. Enkele kwamen mij vragen of ik hun in staat achtte de tocht mee te volbrengen. Ik stelde daarop hun de vraag Kan jij een tocht van 20 km af en liet hun de beslissing om al dan niet deel te nemen. Al vlug moest ik gaan uitkijken of ieder beginnend lid wel over een toerkajak kon beschikken. De lijst groeide gestadig aan en al vlug stonden er 28 namen op de lijst. Dit waren niet alleen beginners. Ook ervaren toervaarders weten de Biesbosch te waarderen. Zoals het zich wel meer voordoet waren er ook deze keer enkele die om een of andere reden graag hadden deelgenomen doch werden belet. Zo dat er uiteindelijk op zondagmorgen 23 deelnemers aanwezig waren De weersomstandigheden boden zich gunstig aan en met twee beladen aanhangwagens en de nodige chauffeurs ging het richting Hank.
In Hank aan het Jeppegat werd de tocht aangevat. Ook al was de hemel opgeklaard aan de nodige wind ontbrak het niet. Dat merkte we al dadelijk aan het wateroppervlak van het jeppegat dat de nodige deining vertoonde.  Vanuit het jeppegat kom je in het Spijkerboor waar de wind schuin vooraan kwam. Niet het moeilijkste doch een van onze beginners vaarde met een yukon zonder roer en zou later op de dag ervaren dat dit niet het type kajak is om bij winderig weer comfortabel te varen. Van het spijkerboor in de Sloot van St. Jan waar we direct werden geconfronteerd met enkele motorbootjes die hier ook indraaide.  De stuurtechnieken welke Marc hen had aangeleerd konden hier volop worden toegepast bij de haakse en haarspeldbochten.  Ter hoogte van het smalle bruggetje, dat herinnerd van het verzet bij de 2° wereldoorlog, diende we even in te houden om het drukke gemotoriseerd verkeer door te laten. Rustig werd er verder gevaren langs het Gat van de Plomp en Keeisjes Killeke.  Even werd er halt gehouden om de groepsfoto en dan ter hoogte van de Amaliahoeve de eerste kreek binnen genaamd Middelveld.  Op het ogenblijk dat wij doorvaarde bleek het getij hoog te zijn. Ook als is het getijverschil maar miniem toch merkte je het. Bij het buitenkomen van deze kreek terug naar rechts en volop met de stevige wind in de rug. Ik kon zelfs met mijn kaartenmap een zeil maken om door de wind vooruit gestuwd te worden. Verder trokken we het Gat van de Turfzak in om aan een poel een landingsplaats te hebben waar te picknick kon verorberd worden. Tot nu toe was er nog niemand in het water gevallen en er werd uitgekeken naar een slachtoffer om het verslag te schrijven. Want iemand moest toch een verhaal schrijven voor de Info. Wanneer ik dan mijn lading in mijn waterdicht zakje controleerde kwam ik tot de ontdekking dat de contactsleutel van mijn auto ontbrak. De angst besloop mij. Zou deze bij het uitnemen van mijn fototoestel in ’t water zijn gevallen. Of zat hij elders. Gans mijn bagageluik werd binnenstebuiten bekeken. Ook het grasveld rond mijn kajak werd grondig doorzocht. Niets te vinden.  Een beetje paniek maakte zich van mij meester. Plannen om aan de auto systematisch te zoeken of naar huis te bellen voor de reservesleutel werden gemaakt. We verder vaarden langs het Gat van de Vloeien en het Gat van de Slek, waar de  grotere schepen in colonne passeerden. Verderop langs het Gat van Honderd Dertig en ter hoogte van de Noorderplaat door een smalle kreek met nauwe doorgang naar het Buitenste Kooigat. Via het Reugt  varen we, juist voor het Nauw van Paulus, weer door een smallere kreek om in het Steurgat uit te komen. Ook deze laatste Kmters lagen niet gunstig voor onze deelnemer met zijn yukon . De wind dreigde zich meester te maken over de vaarrichting. Ene Marc had zijn twee zoontjes mee en een goede sleeplijn . Beurtelings werden de jongen voortgetrokken door hun vader en broer. De Tocht verliep in zijn geheel rustig en bij de laatste Kmters konden de ervaren vaarders nog een even doortrekken. Terug veilig en droog aangekomen aan onze vertrekplaats zou er gezocht worden naar de verloren sleutel. Ondertussen had de groep ook al democratisch bepaald dat; Gezien we geen zwemmer hadden, ik werd veroordeeld tot het schrijven van dit verslag. De zoektocht naar de sleutel werd opgelost door Guy die opmerkte dat mijn sleutel achter de ruitenwisser van mijn auto was gelegd. Bedankt aan de onbekende eerlijke vinder die hem daar legde.  Ik ben ervan overtuigd dat iedere beginnende, en ook de meer ervaren, vaarder genoten heeft van deze tocht. Ook al voelde hij waarschijnlijk goed welke spieren hij die dag gebruikt heeft. Eenieder nodig ik uit om deel te nemen aan onze toertochten. Ook in het najaar en winterperiode.

Het verslag van Eric

Biesbosch 11.09.2005
Soms moet een mens de riem eens kunnen afleggen. Zo baarde Hrt (geboortenaam Geert) een invitatie om te gaan overnachten in de Biesbosch. Voor wie het nog niet weet, de Biesbosch is een natuurgebeid net boven Breda. Een enig onbewoond deltagebied, tevens natuur- en waterwinningsgebied in de lage Nederlanden.
Ware het niet dat je je in een prachtige natuur bevindt, in deze nazomerperiode is de Biesbosch nog steeds pleisterplek voor Hollanders die begot-ni-weten wat doen.
Halfdronken Hollandse jeugd in huurmotorbootjes met veel te luide muziek, zingend, roepend, zwalpend met de huurmotorboot van links naar rechts, die dan nog hun vuilniszak gewoon in het water kieperen. Hollandse jeugd die in het water springt voor je kajak en er zich aan vastklampen. Ludo W. reageerde gepast door er op los te kloppen met zijn paddel en de jeudige Hollander, hij droop af.
Je moet er van houden. Ik duidelijk niet. Ik hou van de Biesbosch, maar niet van zijn luidruchtige bezoekers. We kwamen zelfs een toeristenboot tegen, zo hoog als heus een appartementsgebouw, wat een toestanden in een natuurgebied. Het was al jaren geleden dat ik 's zomers in de Biesbosch was, normaal ga ik er enkel in de winterperiode naartoe en meestal kom je er dan niemand tegen in een hele dag. Een aanrader, maar vertel het niemand, vier oudejaar eens in de Biesbosch ... uniek !
10 vaarders waren present om te overnachten: Ann D, Hrt zelf, Paul, Lief, Robke, Ludo W, Marc VR, Kristof D, Nele V en Erik vW. Nog eens 10 anderen kwamen enkel op zondag meevaren: Mies, Ria, Thomas, Roel, Veerle+Erik, Cindy+Mai+Dirk, en onze eskimo, Marc V.
Op zaterdag werd het onweer van verre aangekondigd met gedonder en bliksem. Na enkele uren dreigen viel het onweer uit de lucht, net nadat we aangekomen waren op onze overnachtingplaats voor de nacht. Druppels als kerstomaten zo groot, een half uur lang. Nadat de tenten rechtstonden vanher. Gelukkig dat de éne tarp (Wandelstok kwaliteit) de andere (Décathlon kwaliteit) niet is, en zo konden we nog tamelijk net-niet-strontnat blijven. Alhoewel. De BBQ werd bovengehaald, en er werd voor veggie woksel gezorgd. Wijn vloeide (te) rijkelijk, nietwaar (wie... ?) en zo werd het zondag, we pikten de zondagvaarders op in de haven van Hank, en kregen de prachtigste stukken natuur voorgeschoteld.
Hrt, bedankt voor een onvergetelijk weekend.
P.S. De oude kajakvrienden Bolle uit Kortrijk en Tjerk uit Blankenberge waren ook present op de overnachtingplaats. Tjerk had 4 dagen geleden nog het Kanaal van Ramsgate naar Nieuwpoort overgestoken met zijn vrouw per zeekajak, een monsterprestatie van 130 km en 22 uur non-stop varen, CHAPEAU !

Naar boven